Gazeteciler herkesin sesi… Peki onların sesi kim olacak?

Bir muhabir düşünün…

Emeklinin geçim sıkıntısını haberleştiriyor. Mikrofonunu uzatıyor, soruyor:

“Bu maaşla nasıl geçiniyorsunuz?”

Sonra mikrofonunu indiriyor, evine dönüyor. Mutfak masasında faturalarını yan yana koyuyor. Gün boyu başkalarına sorduğu soruyu bu kez kendisine soruyor:

“Peki ben nasıl geçineceğim?”

İşte bizim mesleğimizin pek konuşulmayan tarafı biraz da budur.

Başkalarının derdini duyururken kendi sıkıntılarını içine atan insanlar vardır haber merkezlerinde. Ekranda adını görmediğiniz, sesini duymadığınız ama izlediğiniz her haberde emeği bulunan insanlar…

Muhabirler, kameramanlar, foto muhabirleri, editörler, kurgu operatörleri, teknisyenler…

Haberin arkasındaki hayatlar.

Bugünlerde asgari ücret konuşuluyor. Emeklilerin gelirlerinin iyileştirilmesi gündeme geliyor. Elbette konuşulmalı. Ömrünü çalışarak geçirmiş insanların huzur içinde yaşaması, çalışanların emeklerinin karşılığını alması hepimizin ortak dileği.

Ben de bu tartışmaların içinde kendi mesleğimiz adına küçük bir parantez açmak istiyorum:

Basın emekçilerinin geçim derdini de konuşalım.

Çünkü gazetecinin de kirası var. Çocuğunun okul masrafı, market hesabı, ödenmeyi bekleyen faturaları var. Onun da hastalandığında dinlenmeye, ailesiyle vakit geçirmeye ve geleceğini güven içinde kurmaya ihtiyacı var.

Basın kartı, market kasasında ödeme yapmıyor. Ekranda görünmek, ay sonunda hesapları kapatmıyor.

Bir zamanlar omzunda kamera taşımış bir meslektaşınız olarak biliyorum: O kameranın ağırlığı, yalnızca kaç kilo olduğuyla ölçülmez. Uzayan mesaileri, kaçırılan aile sofralarını, bayram sabahı çıkılan görevleri de taşır insan.

Haber beklemez, doğrudur.

Ama hayat da beklemiyor.

Kira günü geliyor. Faturanın son ödeme tarihi doluyor. Çocuk büyüyor. Yıllar geçiyor.

Bu yüzden medya patronlarına bir çağrım var:

Kurumunuzun başarısını değerlendirirken çalışanlarınızın hayatına da bakın. Haberiniz kaç kişiye ulaşmış, yayınınız ne kadar izlenmiş, internet siteniz kaç tıklanma almış… Bunların hepsi kıymetli.

Peki, o başarıyı mümkün kılan insanlar ay sonunu nasıl getiriyor?

Bir kurumun büyüklüğü, çalışanına sunduğu hayatla da anlaşılır.

Ekonomik güçlüklerin medya kuruluşlarını da etkilediğinin farkındayım. Ancak bu güçlükleri aşmanın yolu, çalışanlardan yıllarca fedakârlık beklemek olmamalı. Fedakârlığın sürekli aynı insanlardan istenmesi, zamanla hem emeğin değerini hem de kuruma duyulan aidiyeti yıpratıyor.

Genel yayın yönetmenlerine ve kurum temsilcilerine de söylemek istediğim birkaç söz var:

Sizler haber merkezinin sesini en yakından duyan kişilersiniz. Kimin ne kadar çalıştığını, hangi arkadaşınızın yorulduğunu, kimin sıkıntısını dile getirmeye çekindiğini çoğu zaman siz bilirsiniz.

Çalışanınızın ücret talebini yönetime taşımak, bir arkadaşınızın sosyal haklarını savunmak, fazla mesaisinin karşılığını istemek de yöneticiliğin bir parçasıdır.

Bir muhabirin iyi haberini takdir etmek güzeldir. Ancak o muhabirin emeğinin karşılığını alması için çaba göstermek, o takdiri çok daha anlamlı kılar.

Bazen bir haber merkezinin en çok ihtiyaç duyduğu cümle şudur:

“Arkadaşlarımın çalışma şartlarını iyileştirmemiz gerekiyor.”

Üstelik konuşmamız gereken yalnızca maaşlar da değil.

Zamanında ödenen ücretler, eksiksiz yatırılan sigorta primleri, karşılığı ödenen fazla mesailer, kullanılabilen izinler, dinlenme hakkı ve iş güvencesi…

Bunlar bir çalışanın her defasında yeniden talep etmek zorunda kalmaması gereken temel haklarıdır.

Genç bir gazeteci, mesleğe başladığında yalnızca “Kendimi nasıl geliştiririm?” diye düşünebilmeli. Daha yolun başında “Bu işi yaparak bir hayat kurabilir miyim?” kaygısına sıkışmamalı.

Yıllarını mesleğe vermiş bir çalışan da ilerleyen yaşına rağmen işini kaybetme korkusuyla yaşamamalı. Birikiminin ve deneyiminin değer gördüğünü hissetmeli. Emekliliğine yaklaştığında, geriye dönüp verdiği emeğin kendisine nasıl bir gelecek hazırladığına güvenle bakabilmeli.

Mesleğini seven, yetişmiş insanların geçim kaygısıyla başka işlere yönelmesi hepimizin kaybıdır.

Çünkü gidenin ardından yalnızca bir sandalye boş kalmaz. Deneyimi, mesleki hafızası ve gençlere öğretecekleri de haber merkezinden eksilir.

Bu yazıyı birilerini suçlamak için yazmıyorum. Aynı mesleğin içinde birbirimize karşı sorumluluğumuzu hatırlatmak istiyorum.

Gazeteciliğin itibarını konuşurken gazetecinin yaşam şartlarını da konuşmak zorundayız. Mesleğe verilen değer, o mesleği yapan insanın hayatında da karşılığını bulmalı.

Büyük vaatlerden önce atılabilecek somut adımlar var.

Ücretleri hakkaniyetle gözden geçirmek, sosyal hakları eksiksiz sağlamak, çalışanların taleplerini dinlemek ve bir iyileştirme takvimi oluşturmak…

Bir yerden başlayalım.

Çünkü her akşam haber bülteni bitiyor. Kameralar kapanıyor. Haber merkezinin ışıkları azalıyor.

O ışıkların altından çıkıp evine giden insanların geçim derdi ise devam ediyor.

Herkesin sesini duyuran insanlar, kendi seslerini duyurmak için bu kadar yalnız kalmamalı.

 (Cezmi abi - Medyaradar)